De jongens op school. Dat is gewoon geweldig! De eerste dagen weende Felix misschien wel een volle vijf minuten, maar daarna was het over en zwaaide hij naar zijn papa. Nu komen er helemaal geen tranen meer aan te pas. Casper geeft papa een zoen, Felix geeft papa ook een zoen, Casper geeft Felix een handje, samen wandelen ze naar de zandbak of de waterbak. Casper draait zich nog eens om en roept “dag papa” en Felix herhaalt (bijna) als een echo “naaa m(p)am(p)a” Als dat geen mooi scenario is! Felix heeft zo het hele lerarenkorps geimpressioneerd, en dus komen er soms leerkrachten naar me toe om nog eens te benadrukken dat hij toch “a super boy” is en dat hij “so easily settled in”. Soit, zo gaat het sinds de eerste week al en nu is het schoolleventje al helemaal gewoon!
Iets nieuws is dat Casper ons ’s morgens op een nogal strenge toon vraagt of we toch zeker heel goed ons best zullen doen. Als we dat bevestigen, dan knikt hij en zegt dat hij dan goed op Felix zal passen, en dat hij ook heel flink zal zijn. Meestal is hij dat ook wel echt – een grote, zorgzame broer, die voorbeeldig op school is. Maar dan was er ook die ene verschrikkelijk destructieve dag voor Casper :-( Hij had een klaswerkje – een alien van papier mache – met opzet helemaal stuk gemaakt. Hij kon zelf geen verklaring geven waarom hij dat gedaan had: “Dat is gewoon zo”, zei hij dan en haalde zijn schouders op. Maar ergens in zijn oogjes las ik een schuldgevoel, dus de volgende dagen deed hij wel weer flink zijn best…
Oh ja hoor, ook de ouders krijgen nog zo hun huiswerk mee! Zo hebben we een weekendje met het hele gezin een vliegende schotel gemaakt, en daarbij nog een marsmannetje dat zijn marshondje uitliet… Dat was in het kader van Caspers project “Blast into space!” Dat knutselgedoe vond hij maar niks, maar het project zelf geweldig – vooral ook de klasuitstap naar het planetarium!!
Ik denk dat Aksel genoten heeft van zijn vrije dagen in mei (1, 5 en 8; bibi had alleen de 8ste vrijaf). Hoewel hij zich ook danig geërgerd heeft aan de lokale politie! Stel u voor: een 2de maal voor hetzelfde een boete krijgen (namelijk als brommerman niet helemaal links aanhouden) en dan nog – diezelfde dag – de politie drie keer moeten afschudden. Over hardleers gesproken! En dan vraag ik mij af van wie onze jongens hun koppige trekjes zouden kunnen hebben ;-)
Intussen ben ik wel al een keertje slachtoffer geworden. Ja, van huiselijk geweld! Een met precisie uitgevoerde kopstoot van Felix. Pijnlijk, dat wel, maar hij was zelf heel erg onder de indruk van alle kleuren die mijn oog achteraf kreeg, dat hij wel elke dag een pijnlijke grimas trok, vroeg “pijn?” en zelfs zonder antwoord af te wachten een kusje gaf op de kleurrijke plek. En ja, met dit blauwe oog had ik best wel veel bekijks op de skytrain…
Nu nog een plaatje met een nummer en klaar voor het politiedossier...Voor jullie is het waarschijnlijk al allemaal heel lang geleden – zo van met Pasen ongeveer? – het bezoek van de paashaas. Voor ons ligt het nog heel vers in het geheugen. Ge moet u voorstellen dat de paashaas niet tijdens de paasvakantie bij ons terecht kon, dat hij ons moeilijk kon vinden in Vietnam (met al die nachttreinen en op de boot, stel u voor!). Dus hij moest al zeker later komen. Maar dan: weer verse chocolade-eitjes vinden – hier in Bangkok… Hij is dan pas op 2 mei langs gekomen en heeft een knikkerbaan gebracht… Dat Casper ineens zonder tutje slaapt heeft er alles mee te maken!!
Intussen is de moesson in alle hevigheid losgebarsten. Elke avond zo rond een uur of negen, soms al acht, begint het te regenen, te donderen en te bliksemen – maar echt, van een kaliber dat ik nog niet kende! En dan blijft het non-stop regenen tot de volgende dag in de loop van de voormiddag. Ik vertrek dus ’s morgens op plastieken sleffertjes, opgerolde broekspijpen (geen overbodige luxe, wil je niet als een verzopen kieken aankomen!) en een paraplu. En dan zo tussen 9 en 12 ’s middags klaart het op, komt de zon erdoor en droogt op een paar uur tijd alle plassen op. Jawel, de stad heeft dan wel iets van een sauna… Twee dagen waren echt exceptioneel: volledig grijs en miezerregen overdag (ik waande mij in Belgie ;-0 ), terwijl het ’s nachts even heftig stormde. Volgens iemand op school – die voorheen op Guam woonde (euh, heel ver weg, ergens een klein eilandje in de oceaan, op 4-5 uur vliegen van Tokio) – was dit echt zoals het weer is in de staart van een tyfoon. Geen idee of het dat ook echt was, maar het klinkt wel spectaculair! En nu, is het avond en is het terug al een paar uur aan het regenen...
En tenslotte, nog een paar fotootjes van in de loop van de afgelopen weken.
Paasontbijt in het 1 mei-weekend. Alle soldaten al geliquideerd...
"Haast u wat, papa, dan mag ik ook een foto trekken he?!"
"Stieg Larsson, Millennium reeks nummer 3: ik kijk liefst niet langer dan 5 seconden op van mijn boek..."
"Kijk mama, alle ringen aan 1 arm!" "Nu nog eens gooien!"
"Hahahaha, ik klink even gevaarlijk als ik eigenlijk ben! Urenlang kan ik emmertjes vullen en ze dan uitkieperen rond het zwembad zodat het daar gevaarlijk glad is!!"
Na het avondeten - en het ijsje - fris gewassen en tandjes gepoetst zijn Casper en Felix net twee engeltjes. En dan kleuren we Bumba, of kijken naar Cars, of skypen we, of zoeken we iets op. Laatste keer dat Casper en ik 'googleden', was om foto's en filmpjes te zoeken van vuurspuwende vulkanen...
